بلاک کد به قلم حدیث افشارمهر
پارت پنجاه و یک :
بازویم را گرفت و گفت:
-زود باش باید از این جا بریم.
خداراشکر. با کمکش از روی زمین بلند شدم جان دوباره به تنم برگشت و با سرعت زیرزمین را ترک کردیم.
لحظه ی آخر یادمان آمد در را نبستیم اما برای برگشت دیر شده بود و نگهبان هر لحظه برای چک و سرکشی به این طرف نزدیک تر می شد.
وقت برای فرار نبود هول زده ویبره رفتم و گفتم:
-چی کار کنیم؟ الان لو می ریم؟
با استرس ناخن هایش را جوید و
لطفا صبر کنید...
