تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت چهل و هفتم :
عقب رفتم و به صندلی تکیه دادم که راننده با افسوس گفت:
- عجب زمونهای شده! مردم عین آب خوردن آدم میکشن. قبلاً تو نواشهر از این خبرها نبود. اینقدر جون همه رو به لبشون رسوندن که دیوونه شدن، دیوونه! راستی شمام میرفتید اداره پلیس، درسته؟
جواب مثبت دادم و بعد از چند دقیقه به مقابل اداره رسیدیم. به نظر نمیرسید از آن داد و فریادهایی که کنار کمند بود همچنان خبری باشد. چند پلیس در اطراÙ
مطالعهی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۰۶۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

اسرا
0عول تشن های پسربجه نریزن سرش