تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت چهل و ششم :
بدون معطلی و لحظهای تردید گفتم:
- باشه، من تا ده دقیقه دیگه اونجام.
شنیدم که کمند تقریباً جیغ زد:
- نه دانیار، نیا...
توجه نکردم با گفتن " خداحافظ" تندی، تلفن را قطع کردم و به سمت کارگاه برگشتم که دیدم بچهها درست مقابل ورودیاش ایستادهاند. متین با چهرهای متاسف، کامران کنجکاو و محیا بی تفاوت، شاید هم غمگین... جلو رفتم و سعی کردم لحنم تا جای ممکن متاسف باشد.
- بچّههØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۰۶۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
ممنون از همراهی تون
۳ سال پیشسارای
1خدایش منم بودم شک میکردم، نخود هر آش شده این دانیار،اخه یکی نیست بگه به توچه اخه،بشین شیرنیاتو بپز دیگه اخه،برای من کاراگاه شرلوک هلمز شده اینم
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
بذارید تو پارتای بعد به حسابش میرسم، هر چند تاثیری نداره😭😂
۳ سال پیشنرگس
0چقد متفاوته شخصیت دوستای دانیار کامران محیا متین... هر کدوم یه طورن واقعا قلمتون عالی
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
ممنون از همراهیتون عزیز💙
۳ سال پیشاسرا
2من جای پلیس بودم به اولین که شک میکردم همین دانیارباورکنید
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
اتفاقاً تو پارت های بعدی براش دردسر میشه، حالا صبر کنید. 😅🧡
۳ سال پیشملیگا
1من که منتظرم قشنگ پوستشو بکنن پسره پررو🤣🤣
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
بابا، گناه داره پسرم😭😂 بی رحم نباشید
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

سلینا
0خوبه