تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت چهل و دوم :
مکث کوتاهی کرد و درمانده پیشانیاش را فشرد.
- خوبم خاله بگو نگران نباشه، نیم ساعت دیگه خونهم... چی؟ کی اونجاست؟...
و صدایش به نوعی غم و امشئزاز آمیخته شد.
- خب میتونی بهش بگی بره، مجبور نیست منتظر من بمونه... مگه براش مهمه؟... نه... خاله... خاله نه، من عصبانی نیستم... ولش کن اصلاً، کاری با من نداری؟... خداحافظ.
و تلفن را با خشم قطع کرد و در جیبش گذاشت. به طرفم آمد و گفت:
- بریم.
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۰۷۰ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

اسرا
0بایدبپرسن باتلفن حرف نزدواینکه عالیه که شهری درست کردیدکه میدان خیابان کوچه و.......همش ازخیالت شماست