تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت چهل و یک :
کمند هیجان زده بود؛ ولی نه هیجانی که از روی شادی باشد. هیجانی از روی ترس و وحشت! دست و پایش هر چند لحظه یک بار میپرید و احتمالاً این به خاطر فشارهای عصبیای بود که چند وقت اخیر متحمّل شده بود. از لحظهای هم که در پارک هم را دیده بودیم شروع به حرف زدن کرده بود و هیچجوره نمیتوانستم وسط حرفش بپرم یا اصلاً آرامَش کنم. انگار از توانم خارج بود.
- پلیسها اون رانندهایی که سوگند سوار

لطفا صبر کنید...

اسرا
1وای دانیاربگوتوچی پیازی؟؟