تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت سی و چهارم :
چقدر سخت بود چنین موقعیتی! و من نمیتوانستم به دوستهای سوگند کوچکترین حقی بدهم، چون خودم اینجا کنار کمند بودم با وجود این که تقریباً اصلاً او را نمیشناختم. گفتم:
- فکر نکنم الان بخوای غصه نیومدن اونهارو هم بخوری، حتماً مرامشون در همین حد بوده.
سر تکان داد و محکم آب دهانش را قورت داد، شاید هم بغضش را. حرفی نزد که گفتم:
- تو چرا تو مراسم نیستی؟ پلیسها ازت خواستن بیای اÛ

لطفا صبر کنید...

سارا
0خوب توخماری میزاری مارو