پارت سوم :

سرهنگ مقابل کمد طبقه‌بندی شده‌ی اتاق ایستاد، با دست چرخی به کره‌ی آهنی داد و انگشتش را درست روی نقشه‌ی ایران گذاشت.
_ اینجا، کانون توجه خیلی از کشورهای منطقه همین‌‌جاست.
به پشت سرش نگاه کرد.
_ و بستر مناسبی برای درگیری و حوادث خبرساز!
یاسین چند قدمی پیش آمد و صدای گام‌های بلند و‌ محکمش در اتاق طنین انداخت. به تذکر گفت:
_ ولی قربان من جدی گفتم، تنها راه تسلطمون به برج پانیذ به کار گرفتن نیروی مردمیه.
انگشتش را از روی کره برداشت و رخ به رخ او ایستاد.
_ وظیفه‌مون که یادت نرفته سرگرد؟ ما محافظ جون این مردمیم نه اینکه ... سپر بلاشون کنیم.
پلک‌های یاسین روی هم نشست و نجوا کرد:
_ خودم مسئولیتشو گردن می‌گیرم.
_ نمی‌تونم.
سرهنگ با گفتن این کلمه از کنار او رد شد و افزود:
_ مادر تو با آحاد جامعه فرقی نداره ولو اینکه پسرش بخواد مسئولیت حفاظت از جونشو به عهده بگیره.
سپس پشت میزش ایستاد و یاسین را وادار کرد که بچرخد. ادامه داد:
_ اجازه نمی‌دم پاش به این جریانات باز بشه.
_ ولی باز شده سرهنگ.
پیش آمد، با چند قدم بلند خودش را به او رساند و پیشانیش را بین دو انگشتش فشرد. جدی‌تر گفت:
_ خیلی وقته که وسط این جریانات خونه کرده و زندگی می‌کنه.
چشمانشان به دنبال هم دوید. یاسین گفت:
_ نمی‌تونیم کنارش بزاریم. خواه ناخواه من و مادر یه تیم با یه انگیزه‌ی مشترکیم.
_ خاله بازی نیست که به هر بهونه‌ای قشون‌کشی کنیم. مسئله‌ امنیت یه کشوره. کینه‌ و عداوت شخصیم بی‌معنی می‌شه وقتی پای چند میلیون آدم وسطه.
سرگرد آب دهانش را فرو برد و به تذکر پرسید:
_ خانواده‌ی من جزئی از این چند میلیون نبودن؟
این بار سرهنگ پلک‌هایش را بست.
_ مجبورم نکن خلاف میلم پرونده‌رو ازت بگیرم و بدم به یکی دیگه.
پلک باز کرد.
_ تسویه حسابای شخصیتم بمونه برای بعد. این‌دفعه رو نمی‌تونم اجازه بدم تنهایی تصمیم بگیری.
اندکی سکوت برقرار شد. یاسین فکری کرد و در نهایت لبخند به لبش نشاند. پرسید:
_ اگر خودش رضایت بده چی؟
_ سرگرد؟
_ جدی عرض کردم قربان.
نزدیکتر رفت. پنجه‌هایش را لبه‌ی میز گذاشت و به تاکید گفت:
_ ما نمی‌تونیم به برج پانیذ مسلط شیم مگر از طریق اون واحد ... اونجام که معرف حضور هست. ساکنی داره که بنا به دلایل خاص پزشکی از جا به جا کردنش معذوریم‌. پس فقط می‌مونه یه راه. من و یه نفری که اون دختر کنارش احساس امنیت کنه بریم اونجا و پانیذ زیر نظر بگیریم.
_ چه خوب که به بدیهیات مسلطی. پس لازم نیست توضیح بدم در این صورت مشکل می‌شه دو تا.
گفت و پیروزمندانه ابرو پراند‌.
اخم‌های مرد جوان ولی درهم شد. سرهنگ در ادامه لبخندی زد و به تاکید و‌ تذکر افزود:
_  مادرت و اون دختر ... صبرا ستایش، مفهومه سرگرد؟!
_ حفظ امنیت جفتشون با من. صبرا ستایش نگرانی نداره وقتی شبانه‌روز تو اتاقش زندونیه.
_ ولی قبلا که این شکلی نبوده‌. همین دختر نبود که طبق تحقیقات خودت، دست به اون کار خطرناک زد؟
_ اون اتفاق مال دو سال پیشه. صبرا خیلی‌وقته حرف نزده. حتی از اتاقش به ضرورت خارج می‌شه. اموراتش گیر کرده بین زندگی نباتی و زندگی کردن معمولی. از ربات که نباید نترسید ...
انگشتش را روی گیجگاهش گذاشت و ادامه داد:
_ اینجای آدماس که باید ازش واهمه داشت.
لبخند سرهنگ نمایان‌تر شد.
_ ترس سرگرد! به نکته‌ی خوبی اشاره کردی. نگرانی منم از اینه که تو از چیزی نمی‌ترسی. خصوصا از اون آدمی که دو ساله سکوت کرده و معلوم نیست تو اون سرش چی می‌گذره.
_ من می‌تونم کنترلش کنم. بنا نیست زمان زیادی تو اون خونه باشم. تحمل کردنش با من، موافقتش از شما.
_ ولی من هنوز با حضور مادرتم تو اون خونه موافقت نکردم.
سرگرد صاف ایستاد و گفت:
_ قبول نکنین هرچی کردیم به باد می‌ره. همه‌ی امید من و بچه‌ها بعد از اون همه تلاش اینه که حالا که داریم به نتیجه می‌رسیم سنگ جلو پامون نباشه.
مکث کرد.
_ سنگ جلو پامون نذارید سرهنگ. به من اعتماد کنید و از پشت هوامو داشته باشید.
خیرگی نگاه سرهنگ لبخند به لبش نشاند. کمی بعد لب‌های مافوقش جنبید و لبخندی ضمیمه‌ی نگاهش کرد.
_ اگه سرگرد یاسین امین نبودی همین الان توبیخت می‌کردم.
نگاه یاسین زیر نشست. او گفت:
_ ولی چی کار کنم که تو کارت خبره‌ای ... قبول سرگرد. به شرطی که به قولت عمل کنی.
سرش را بالا گرفت و سینه سپر کرد. محکم گفت:
_ حتما قربان.
_ پای پدر و خواهرتم وسط نکشی؟ فعلا چیزی که مهمه رسیدن به سرشاخه‌های اصلی این گروهکه.
_ متوجه‌ام قربان، چشم.
سرهنگ گفت:
_ باید با مادرتم حرف بزنم. یه وقت تعیین کن که خودتم خونه باشی.
_ مادر که همیشه خونه‌س. یه ساله تدریس نمی‌کنه. شما امر بفرمایید کی، تا برنامه‌هامو با حضور شما تنظیم کنم.
سرش را به تایید پایین آورد و نفسش را رها کرد.
جز اعتماد کردن به او راه دیگری نداشت. اول به خاطر اینکه پای امنیت مردم به میان بود، و بعد اینکه بی‌نهایت به درایت و ذکاوت یاسین امین اطمینان داشت.

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۰۹۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • رها

    0

    دوست دارم بدونم زودتر چی میشه

    ۱ سال پیش
  • علی

    0

    رمان خوبی هست

    ۲ سال پیش
  • خاطرع

    0

    نظری ندارم

    ۲ سال پیش
  • شادی مغروری

    0

    عالی

    ۲ سال پیش
  • انا

    0

    خیلی خوب

    ۲ سال پیش
  • مهدیس

    0

    تازه شروع کردم فعلا که خوب بوده

    ۲ سال پیش
  • مریم السادات نیکنام | نویسنده رمان

    🥰🥰

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️