تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت بیست و ششم :
حس عجیبی داشتم. هنوز نتوانسته بودم دقیق به این فکر کنم که فردا میروم یا نه؛ ولی چیزی درونم بود. شاید رگهای از لجبازی... آن هم بعد از این که حرفهای پدرم را شنیده بودم. اگر فردا میرفتم یعنی اعتراف میکردم به بی عرضگی خودم، اعتراف میکردم که من ترسیدهام از این که او پول توی جیبیام را ندهد و تمام آن حرفهایی هم که در مورد شروع کار در نواشهر زدهام باد هوا بوده و هیچ چیز در چنته نداØ

لطفا صبر کنید...

اسرا
0جالب بااینکه چیزی تواین پارت گفته نشدولی پارت بلندی بود