سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت صد و هفتم :
دیگه نیهان واینساد و رفت.
فاطمه عصبانی دستی به صورتش کشید.
- واسه چی اومدی اینجا؟
پا روی پا انداختم.
- کمک به مدرسه!
لبخندم عمیق‌تر شد.
- و دیدن تو!
مقنعه‌ش رو راست و ریست کرد.
اخمش غلیظ‌تر شد و گفت: یکم آدم باش، چندین سال از اولین دیدارمون گذشته و تو نباید انقد مزاحم من بشی.
- همه حرفات درستن جز اون یه تیکه آخر! من مراحمم.
از روی صندلی بلند شدم.
- به نظرت ای
لطفا صبر کنید...
م.الف
1خسته شدیم دیگه یعنی چی پارت نیست