سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت صد و هشتم :
کنارم زد و دوباره پشت میزش نشست.
یه پرونده رو باز کرد و جلوش گذاشت.
- هنرمند مملکت تویی که وضع مملکتمون اینه! پسره دیوونه زرد چوبه!
سرخوش خندیدم.
- ببین یه ذره محبت نسبت به من تو وجودت هستا، انکار نکن!
چشماش رو بست و نفس عمیقی کشید.
- چقد می‌خوای به مدرسه کمک کنی؟
بی‌توجه رفتم و رو صندلی جلوی میزش نشستم.
- ببین همون موقع که نیهان گفت مجردی فهمیدم پشیمون شدی که زن من
لطفا صبر کنید...
ماهی
2خیلی پارتات کمه🥲