تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت بیست :
پدرم آدم حریصی بود! فقط او می‌توانست به میلیارد میلیارد پولش بگوید قران قران؛ و زور بگوید که من بهتر از خودت می‌دانم چه چیزی برایت خوب است و تو هم که نه هنر و نه عرضه‌ی هیچ‌کار دیگری نداری، ناچاری به حرف‌های من گوش کنی.
احساس کردم بغض کرده‌ام. مانند یک پسر بچه‌ی احمق که پدرش سرش داد می‌زند.
چیزی نگفتم و تنها تا آن‌جا که توانستم فکم را منقبض کردم. بعد هم پوست داخل دهانم را جوید
لطفا صبر کنید...
اسرا
0ببخشیدمریم میشه بعضرازرفتارها مردانه برای دانیاردرنظربگیری البته بعدها نه یهومتحول بشه