پارت سی و دوم :
قطره اشکم از لبخندم پیشی گرفت و هر دویشان روی صورتم خودنمایی کردند.
- بریم؟
- کجا؟
اخم هایش کمی در هم شد.
- دنبال اون دیوث.
بینی‌ام را بالا کشیدم.
- با چی بریم؟ اون خیلی وقته رفته. احتمالا تا ما برسیم اون دیگه اونجا نیست.
ابرویی بالا انداخت.
- روح ها رو دست کم گرفتی ها.
دستم را گرفت.
- ببند چشمات رو و به قبرستون فکر کن.
کاری که گفت را کرده و در یک ثانیه هج
لطفا صبر کنید...
