پارت سی و سوم :
- تا مدت ها از دستت عصبی بودم که بعد مرگ بابا با مردی ریختی روی هم که حتی حاضر نشد بگیرت.
چند دقیقه بعد، امید و گریه هایش داخل شدند.
دیگر نگران شخص درون فیلم نبودم... دلم نمی‌سوخت برای گریه هایش.
چه کسی باور می‌کند برسد روزی که یک نفر بخواهد نگرانِ تکه‌ای از جانش نشود؟! امید جانم بود. نبود؟
اگر نفس‌های آخر جسمِ خسته‌ام باشد... اگر تا ایستِ ضربانِ کندِ درون سینه‌ام چیزی نم
لطفا صبر کنید...
