پارت بیست و پنجم :
چهره غمگینش باعث شد پوف کلافه ای بکشم.
- بلند شو بریم.
سرش را منفی تکان داد و در حالی که بلند میشد، گفت:
- باشه برای بعد.
سریع به سمتش رفتم و دستش را گرفتم.
- بیا دیگه.
نگاهی گذرا به اتصال دست هایمان انداخت و آرام دستش را بیرون کشید. قبل از اینکه مخالفت کند، آرام لب زدم:
- احساس میکنم به خاطر حرف من توی خودت رفتی. قبول کن دیگه.
نگاهی به صورتم انداخت و نمی‌دانم چه دی
لطفا صبر کنید...
