سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت نود و هفتم :
صدای آهنگ رو زیاد کردم و تا خونه هیچی نگفتم. وقتی برگشتم، بعد یه سلام، مستقیم به سمت اتاقم رفتم که ننه جون از بالای عینکش داشت نگام می‌کرد و با تاسف سر تکون می‌داد.
در اتاق رو که باز کردم، دیدم نیان بی‌حال به گوشیش نگاه می‌کنه.
با دیدنم ذوق که نکرد هیچ، پتو رو بیشتر روی خودش بالا کشید.
با تعجب گفتم: نیان من اومدم.
دستی به موهای آشفته‌ش کشید.
- خوش اومدی.
چشمام رو ریز کرد
لطفا صبر کنید...
