تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری

پارت یک :

نکته: تمام روایات، اتفاقات و شخصیت‌ها در این رمان زاده‌ی ذهن نویسنده است؛ لذا هر گونه تشابه اسمی، فامیلی و ... اتفاقی و بر حسب تصادف می‌باشد.
به نام خدا
آقای سبحانی با عینک قطور روی چشمانش و موهای مجعد کم پشتش تا آن‌جایی که توانسته بود روی میز خم شده بود و در حالی که برای ورق زدن هر کدام از برگه‌های پوشه‌ی زیر دستش، نصف انگشت سبابه‌اش را تف مالی می‌کرد، زیر لب حرف‌هایی می‌زد و زمزمه‌هایی می‌کرد که من درست متوجه نمی‌شدم و سعی هم نمی‌کردم متوجه شوم که مبادا حوصله‌ی آقا را مخدوش کنم و کارم را راه نیندازد.
چند دقیقه در همان حالت ماند و بعد نگاه از برگه‌ها گرفت و برای پیدا کردن مُهرش همه‌ی وسایل‌ روی میز را کنار زد. بالاخره یافتش و در حالی که برگه‌ها را مهر می‌کرد، گفت:
- گفتی ورودی چند بودی؟
می‌دانستم جواب این سوال را از خودم بهتر می‌داند و فقط می‌خواهد دستم بیندازد... گفتم:
- نود و هفت.
با تاسف نچ نچی کرد.
- دو ترم مشروطی پسر جان؟!
به خدا من همیشه می‌خواستم جلوی زبانم را بگیرم، این‌ها نمی‌گذاشتند. با لبخندی حق به جانب گفتم:
- تازه نزدیک بود سه ترم بشه آقای سبحانی، ولی بالاخره گرفتمش!
سر بلند کرد و چند لحظه با چهره‌ای که بهت و تاسف در آن موج می‌زد نگاهم کرد. بعد پوشه‌ را بست. آن را به طرفم پرت کرد و گفت:
- قابش کن بزنش به دیوار، با معدل سیزده.
پوشه را برداشتم و گفتم:
- ممنون، قابم می‌کنم، ولی اصلش رو.
آقای سبحانی پوفی کرد و با دست چند بار به در خروجی اشاره کرد.
- برو، برو به سلامت.
خندیدم و چند قدم به عقب رفتم.
- آقای سبحانی بد اخلاق نباشید، دیگه من رو نمی‌بینید دلتون برام تنگ می‌شه‌ها.
آقای سبحانی استکان چایی‌ای که روی میزش بود را به طرف خودش کشید و گفت:
- من غلط بکنم دلم برای تو تنگ بشه بچّه جان.
بدون این که لبخند روی لبم را کنار بگذارم، گفتم:
- ولی من می‌شه آقای سبحانی، من می‌شه... خداحافظ.
برگشتم و با سرعت از دفتر بیرون زدم. بچّه‌ها جلوی در آموزش منتظر بودند. با دیدنم، قبل از این‌که بیرون بروم ناگهان شروع به سر و صدا و خنده کردند. من هم خنده‌ام گرفت، امّا انگشت اشاره‌ام را به نشانه‌ی سکوت روی لبم گذاشتم و به لب خوانی گفتم خفه شوند. متین بی توجه به حرفم سوت کشید و محیا بلند دست زد و خندید. بیرون رفتم و با خنده‌ای کنترل شده گفتم:
- بعد شیش سال به زور مدرک گرفتم، می‌تونید کاری نکنید سبحانی بیاد ازم پسش بگیره؟
کامران نزدیکم شد و در حالی که با شوخی و خنده در آغوشم می‌گرفت گفت:
- وای وای دانیار، داداش ما بی تو چه کار کنیم!
او را از خودم جدا کردم و با دست به پشت گردنش زدم.
- همون کاری که تو این یه ماه می‌کردید!
کامران دستش را روی گردنش گذاشت و هم زمان که می‌خندید گفت:
- بابا عجب خریه‌ این! دست پیش می‌گیره پس نیفته، اونی که تو این یه ماه یه زنگ نزده ببینه رفیق‌هاش مرده‌ن یا زنده تو بودی یا ما؟
خواستم جواب کامران را بدهم؛ امّا دیدم چندان هم بی راه نمی‌گوید. یک ماه بود که درسم تمام شده بود و در این‌ مدّت آن‌ها بیش‌تر از چند بار حال من را پرسیده بودند و من فقط یک بار سراغشان را گرفته بودم. چرا؟ حقیقتاً نمی‌دانستم؛ ولی هر چه که بود از بی توجهی نبود، واقعاً نبود.
قبل از این که حرفی بزنم، متین جلو آمد و دستش را روی شانه‌ام گذاشت و با تحسینی مصنوعی نگاهم کرد.
- در هر صورت بهت تبریک می‌گیم داداش، بعد از شیش سال فارغ التحصیل کار هر کسی نیست!
محیا پکی به سیگار دستش زد و بلند خندید.
- ولی دانیار یعنی امشب واقعاً می‌ری؟
ترجیح دادم به جای متین، جواب محیا را بدهم. از کنارشان گذشتم و جلوتر راه افتادم.
- بابام اسکلم کرده دو ماهه. دیگه نمی‌تونم بپیچونمش.
قبل از این که بچّه‌ها جوابی بدهند، ناگهان صدای فریاد غصبناک و آشنایی را از پشت سرمان شنیدیم:
- خانم مقنعه‌ت چرا سرت نیست؟!
محیا ناگهان از جایش پرید و هر سه نفرمان هم زمان به سمت عقب برگشتیم. محیا سیگارش را روی زمین پرت کرد و فوراً مقنعه‌ش را بالا کشید. سیگار را زیر نوک کفشش له کرد و خیره به چهره‌ی خشمگین آقای قاسمی، یک از حراست‌های دانشگاه، گفت:
- سر می‌کنم آقای قاسمی، سر می‌کنم!
قاسمی با تحکّم انگشت اشاره‌اش را به طرف محیا گرفت.
- دفعه بعد با این سر و وضع ببینمت می‌فرستمت کمیته انضباطی.
محیا دست‌هایش را از پشت قفل کرد و با حرصی که سعی در پنهان کردنش داشت گفت:
- اوکی.
قاسمی با تاسف از کنارمان گذشت و با رفتنش ناگهان متین و کامران پقی زدند زیر خنده؛ امّا محیا خشمگین گفت:
- یه بار نشد این به من گیر نده، یه بار!
متین و کامران با دیدن خشم محیا خودشان را جمع و جور کردند و متین گفت:
- خیلی خب حرص نخور حالا.
از آن‌جایی که دیرم شده بود و وقت شرکت در بحث‌هایشان را نداشتم، نگاهی به ساعت مچی‌ام انداختم و پرونده‌ام را زیر بغلم دادم. به سمت متین دست دراز کردم و گفتم:
- خب بچّه‌ها من برم دیگه، خیلی کار دارم.
متین دست داد و هم زمان جلو آمد و در آغوشم گرفت.
- برو داداش، مواظب خودت هم باش. کی بر می‌گردی بهمون سر بزنی؟
نود درصد اوقات دیوانه بودند، امّا آن ده درصد اوقات رفیق‌های خوبی می‌شدند!
من هم در آغوشش کشیدم و گفتم:
- نمی‌دونم، می‌آم حالا.
از او جدا شدم و کامران را هم در آغوش گرفتم. گفت:
- ولی جدی می‌گم، ما بدون تو چه کار کنیم؟
چند ضربه به پشتش زدم و گفتم:
- قوی باش مرد! تو از سه تا شکست عشقی تو دانشگاه جون سالم به در بردی.