تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری

پارت دوم :

متین و محیا دوباره خندیدند و کامران با دلخوری از من فاصله گرفت و گفت:
- هی داداش، دخترها همه‌شون خرابن...
محیا " هوی" بلندی کشید و ضربه‌ای به شانه‌ی کامران زد.
- تو دست می‌ذاری رو خراب‌ها، تقصیر بقیه چیه؟
من خندیدم و حرفی نزدم؛ امّا کامران با قهر عقب رفت و محیا نزدیکم شد. به مردانه‌ترین شکل ممکن در آغوشم کشید. محیا همیشه همین‌طور بود. آن‌قدر پسرانه رفتار می‌کرد که اگر من به جای قاسمی بودم واقعاً بی خیال گیر دادن به او می‌شدم. چند ضریه به شانه‌ام زد و گفت:
- دلمون برات تنگ می‌شه.
من هم دستانم را دور شانه‌هایش حلقه کردم.
- بابا نمی‌رم بمیرم که، تهرانه، همین بغل.
محیا خندید و بدون هیچ حرفی عقب رفت. بیش‌تر از آن وقت‌کشی نکردم و با خداحافظی‌‌ای کوتاه از هر سه نفرشان به سمت خروجی دانشگاه رفتم.
دانشگاه ما چندان بزرگ نبود؛ ولی فضای سبز خوبی داشت و حداقل دولتی بود. گرچه می‌گفتند آن قدر رتبه‌اش پایین است که هیچ فرقی با آزاد و پیام نور ندارد، امّا خب...
در مسیر چند نفر از بچه‌ها را دیدم و با احوال‌پرسی‌ای کوتاه از آن‌ها رد شدم. از در بیرون رفتم و هم زمان تلفنم را برای گرفتن تاکسی درآوردم، امّا با دیدن دختری که با سرعت از کنارم گذشت و با دو به سمت اتوبوسی که در مرز حرکت بود دوید، لحظه‌ای مکث کردم و به او نگریستم. لاغر بود، با قدی تقریباً متوسط. مانتویی سفید و کوتاه، همراه با شلواری مشکی به تن داشت و یک کلاه لبه دار به همان رنگ روی سرش بود. نفهمیدم چرا بی اختیار توجهم به او جلب شد. لبخندی کم رنگ گوشه‌ای لبم نشست و با شیطنتی که در ذهنم بود، گوشی را داخل جیبم گذاشتم و اصلاً توجه نکردم دیرم شده... با قدم‌های بلند به سمت اتوبوس رفتم. در لحظه‌ی آخر و قبل از این که حرکت کند به عمد از در دوم، یعنی قسمت خانم‌ها و همان دری که او از آن بالا رفته بود، خودم را بالا پرت کردم و بلافاصله با صورت متعجّبش رو به رو شدم. کلاهش را از روی سرش برداشته بود و با نگاهی متحیر وراندازم می‌کرد. من بر خلاف او، لبخند زدم و بی مقدمه گفتم:
- خوبی؟
صورتش بیش‌تر از قبل پر از سوال شد؛ امّا بعد از چند لحظه، ناگهان جایش را به اخم داد. کتاب قطوری که در دستش بود و تازه متوجه شده بودم دیوان حافظ است در دست‌هایش جا به جا کرد و من لبخندم را پررنگ کردم و گفتم:
- ادبیات، ها؟
اتوبوس راه افتاد و او کلافه گفت:
- من شمارو می‌شناسم؟
میله را برای تعادل گرفتم و او به بدنه اتوبوس تکیه داد. با لبخند گفتم:
- الان دیگه فکر کنم آره.
تمسخرآمیز پوزخند زد و سرش را به دو طرف تکان داد.
- خیلی ضایعی!
متعجّب تای ابرویم را بالا انداختم.
- جانم‌؟!
چشمانش را ریز کرد و مستقیم در صورتم نگریست.
- نمی‌دونم چرا شما پسرها هیچ وقت یاد نمی‌گیرید عین آدم سر بحث رو باز کنید.
رنگ چشمانش روشن بود. یک چیزی میان عسلی و سبز؛ ولی بقیه اجزای صورتش عادی بود، آن قدر عادی که چشمانش زیادی در آن جلب توجه می‌کرد. آدم اول چشم‌هایش را می‌دید بعد صورتش را.
خندیدم و گفتم:
- پس گند زدم؟
سر تکان داد و قاطعانه گفت:
- بدجور!
دستم را داخل جیبم گذاشتم و بدون این که نگاهم را چشمانش بگیرم لبخند زدم.
- پس تو بگو چطور باید سر بحث رو باز کرد؟
اتوبوس از حرکت ایستاد و او خودش را جمع و جور کرد و آماده پایین رفتن شد. گفت:
- بیا از این‌جا شروع کنیم: "تو" نه، "شما"
خندیدم و سر تکان دادم.
- اوکی، پس خانم، می‌تونم اسمتون رو بدونم؟
لبخندش حالتی پوزخندفام به خودش گرفت و چند لحظه متفکّرانه‌ نگاهم کرد. باید اعتراف می‌کردم چشمانش حالت خاصی داشت. زیبا بود؛ اجازه نمی‌داد به حرفی که باید می‌زدم فکر کنم... کارت اتوبوسش را از داخل جیب کوله‌اش بیرون کشید و گفت:
- نه، متاسفم.
بلند خندیدم و او از کنارم رد شد. کارتش را زد و در لحظه‌ی آخر که از اتوبوس پایین می‌رفت، گفتم:
- پیدات می‌کنم‌ها!