پارت هشتاد و هفتم :

خوابم می آمد…
سوزن سرم پشت دستم را سوزاند
در اعماق وجودم، لذت وافری داشتم.
حس خوشایندی که کم پیش می آمد تجربه اش کرد.
تمایلی به باز کردن چشمانم نداشتم
کم کم ارام بخش یا هرکوفتی که در آن سرم بود مجابم کرد که به خواب بروم
صدای مزخرف آژیر آمبولانس در سرم پیچ و تاب میخورد.
صدای امبولانس…نوید ترسناکی که هرگز از یادش نمیبردم….

****
محکم دست رها رو گرفته بود

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۴۸۴ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • مرسل

    1

    بلاخره آسمون ما هم ستاره بارون میشه ولی چه فایده اگه اون ستاره ها مثل رها که عزیز آیسو بود عزیزان ما هم باشن!

    ۴ سال پیش
  • Esra

    10

    آسمونشون ستاره بارون شد، ولی مثل این که ستاره ش رها بود که جاش رو زمین نبود، باید تو آسمون می درخشید(: امیدوارم یه روزم آسمون ما ستاره بارون بشه، ولی بدون از دست دادن رها هامون. دمت گرم💛

    ۴ سال پیش
  • آیدا

    7

    آسمون ماهم ستاره دار میشه.. مرسی مرجان🤍

    ۴ سال پیش
  • کیانا

    8

    ولی اون جمله های آخر خیلی مود این روزای ماست:) آسمون ماهم ستاره دار می شه :)

    ۴ سال پیش
  • Saniya

    9

    الان من موندم برای رها و پرنیا و لوبیاشون بقض کنم یا حال خودمون

    ۴ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️