رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت نود و هشتم :
نفسم توی سینه حبس شد.
نه می‌توانستم چیزی بگویم و نه می‌توانستم به چشم‌های عرشیا نگاه کنم.
از سر عصبانیت به سعید چیزی گفته بودم که حالا هیچ راه پسی نداشتم.
انگار نمی‌توانستم در برابرش از خودم دفاع کنم.
- سبحان؟ کدوم سبحان؟
سعید همچنان با پوزخند نگاهم می‌کرد.
نگاه ملتمسم را به چشم‌هایش دوختم اما او انگار تصمیمش را گرفته بود...
می‌خواست هر طور شده زهرش را بریزد!
لطفا صبر کنید...
اسرا
10عرشیامرده بودقبل ازمرگ *** باطل کردچه انتظاربیجایی خوب حتی نسبت به سبحان حسی داره بازعرشیاحق نداره سروه بازخواست کنه