رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت نود و نهم :
- عرشیا من کاری نکردم!
این را با عجز گفته بودم.
نگاه عصبانیاش بالا آمد و مستقیم چشمهایم را نشانه رفت.
کم کم اشک داشت کاسه چشمم را پر میکرد و دلم با ترس میتپید...
حس میکردم که ضربان جا میاندازد!
- سبحان و از کجا میشناسی؟
ذهنم یار نمیکرد تا به یاد بیاورم...
احساس میکردم داستانی غیر قابل باور و غیر منطقیست.
سکوتم که ادامه دار شد، عرشیا از روی تخت Ø
لطفا صبر کنید...

سیتا
3کی از خودش بد میگی سبحان میگه عرشیا بعدا عرشیا میگه سبحان بده 🙄🙄🙄🙄🙄