رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت نود و هفتم :
- این لحظهها رو با تموم وجودت زندگی کن... من نتونستم، تو هر لحظه رو، هر خوشی کوچیکی رو برای خودت اونقدری بزرگش کن که فردا حسرتش برات کم باشه.
دوباره صدای سبحان توی ذهنم آمد.
عرشیا با زندگیاش چه کرده بود؟
گاز آخر را زدم و با عرشیا دست توی دست راه افتادیم.
دیگر هوا داشت تاریک میشد...
برای من فرقی نداشت، من ثانیه به ثانیه این روزها را میخواستم کنار عرشیا باشم.
حتی Ø
لطفا صبر کنید...

دخترای من
1عالیییی 🙏