پارت نود و دوم :
آرزو مردد نگاهش می‌کرد. با کمی تأمل گفت:
- خب... می‌گم اگه می‌خواین خواهرتون رو بیارین اینجا. مهرو ازم خواسته تا چیزی یادش نیومده از خودم دورش نکنم وگرنه می‌گفتم باهاتون بیاد.
کمیل سر به زیر انداخت و کمی فکر کرد. بی هیچ نتیجه‌ای پوفی کشید و سرش را به طرفین تکان داد:
- نمی‌دونم... برم به خواهرم چی بگم آخه؟ بدتر نشه!
لحظه‌ای سکوت برقرار شد و آرزو با « ببخشید » کوتاهی که زیر
لطفا صبر کنید...
نفسم
2هرکسی جای رایمون بود..ناراحت میشد بادیدن اون صحنه..چون رایمون نمیدونه چ اتفاقی افتاده. کاش نینای حافظه اش رابدست بیاره..رایمون گناه داره