پارت هشتاد و هفتم :
***
مقابل آینه‌ای ایستاده بود. روسری سفید با گل‌هایی ریز و رنگارنگ روی سر داشت. با حظ به چهره‌ی بی‌نقصش در آینه نگاه می‌کرد و لبخند روی لب داشت. یک آن روسری با خشونت از سرش کشیده شد و جیغ خفه‌ای کشید. به عقب برگشت و مردی درشت هیکل با چهره‌ای عبوس و بد منظر را پشت سرش دید. قلبش هری فرو ریخت و با هینی که کشید پلک‌هایش را از هم باز کرد. نفسش به سختی بالا می‌آمد و دهانش کویری خشکیده بود. دس
لطفا صبر کنید...
میم
0خدا لعنتت کنه اتابک همه بادید خیلی بدی قضاوتش می کن بخاطر وجود نحس تو😡😥