پارت هشتاد و ششم :

رایمون مقابل شهربانی و داخل ماشین نشسته بود. مدام ساعت را چک می‌کرد و سوک لب زیر دندان می‌فشرد. کمیل از شهربانی بیرون آمد و رایمون با دیدنش صاف‌تر نشست. بزاق دهانش را با استرس قورت داد و چشم به کمیل دوخته بود.
- نگفتم خودشه! بفرما... این ستوان هم دقیقا از همون تاریخی که نینای غیبش زده، رفته مرخصی.
کمیل همانطور که داخل ماشین می‌نشست این را گفت و رایمون با ناامیدی سر به صندلی ماشین تÚ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۷۸۰ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • میم

    0

    دستش درد نکنه هرکی ترکوندتش حقش بوده عوضی،کاش بیشتر زجر می کشید😡

    ۱ سال پیش
  • نفسم

    1

    بی خبری سخته.بیچاره رایمون..ممنونم نگارجون مثل همیشه عالی

    ۵ سال پیش
  • Mari

    1

    شایدبتونن ادرس همون بیمارستان ک نینای بستری بود پیدا کنن واز طریق پرستاره ب نینای برسن😉😉

    ۵ سال پیش
  • M

    1

    یعنی چجوری میخوان نینای رو تو شهر غریب بدون هیچ *** و نشونی پیدا کنن!! اونم با حافظه از دست رفته نینای که هیچ کسیو نمیشناسه

    ۵ سال پیش
  • S...

    1

    🥲رایمووون نمیدونی که نینای تو رو نمیشناسه🥺

    ۵ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️