رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت سی و دوم :
لبخندی زد که تصنعی بودنش حتی از فاصله دور هم معلوم می‌شد.
- خدا رو شکر، غم آخرت باشه.
غم آخر و همیشگی‌ام بود؛ تا جان در تن داشتم آن غم در قلبم سنگینی می‌کرد.
مانند خودش لبخندی زدم و زیر لبی زمزمه کردم: ممنونم.
همه داخل رفتند و آن بین سنگینی نگاه رضا را روی خودم حس کردم. سرم را برنگرداندم چون نمی‌خواستم نگاهمان با هم تلاقی پیدا کند.
سرمه نامحسوس دستی روی پشتم کشید و از کن
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸۳۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
اسرا
21جقدربدیکی ازاین آدمهادوراطرافت باشه دل آدم میسوزن واقعاچی نصیبشون میشه