پارت نود و یک :
چیزی نصیبمان نمی‌شد.
جای کلید را نمی‌دانست و اگر هم می‌دانست به ما نمی‌گفت.
با اعصابی خرد، نگاه جدی و صورت اخم‌آلودم را از او گرفتم.
رو به سرباز گفتم: بیا در و بشکن.
سرباز جلو آمد اما آن بین نگاهی هم به استفان انداخت تا تایید او را هم داشته باشد.
با آن یکی، محکم شانه‌شان را به در کوبیدند.
برای مردی که از دکتر بودن فقط روپوشش را داشت، انگار مهم نبود...
هیچ حالت خا
لطفا صبر کنید...
S
15به نظرم حقشونه که ایوان همچین آدم های رو با خاک یکسان کنه