حکم کن به قلم مرجان فریدی

پارت سوم :

نگاهم کرد و خیره در چشمان
غم زده ام‌ گفت:
-دراز بکش زخمت رو ببینم
بی حرف دراز کشیدم و لباسم را بالا زد
بانداژ را آرام برداشت و به پوست ملتهب و سرخم زل زد و گفت:
-بعید میدونم لک بشه میره
نیشخند زدم...
-نکه قراره بالا نافی بپوشم،خیلی مهمه!
ریز خندید و گفت:
-چشم های تو فرق داره
بانداژ رو دوباره روی شکمم گذاشت و خیره به چشمانش گفتم:
-چه فرقی؟
خم شد و به چشمانم زل زد و با لبخند گفت:
-چشمات برق می زنه...مثل روباه... نگاهت پر از حیله و مکره...گاهیم مثل الان شکل بره نگاهم می کنی...اگر بزنه به سرت هم شبیه پلنگ میشی
به قهقه خندیدم و گفتم:
-کلا حیوونم؟
او هم لبخند زد و من هم لبخند زدم
در با شدت باز شد و با سرعت لباسم را درست کرده و نشستم
هول زده به یده نگاه کردم وحشت زده جلوی در ایستاد و فریاد زد:
-مجید نکن!
مجید بازوی یده را آرام گرفت و از جلوی در کنار زد وحشت زده به مجید نگاه کردم
وارد اتاق شد و پوست آفتاب سوخته و نگاه سرخش مرا می ترساند
-امشب میان ببیننت،دوست دارم حرف بزنی یا چیزی بگی که پدر زنم رو ناراحت کنی!
بهت زده گفتم:
-چ...چی؟
ناباور نگاهم را به زلیخا و چهره مغموم یده دوختم
مجید ابرو بالا انداخت و گفت:
-قراره زنش بشی...مثل خودت شهری حرف میزنم خوب بره تو سرت،مادر زنم مریضه...
داریم تورو برا پدر زنم میگیریم
ناباور لب زدم:
-نه!
با پایش لگدی به پهلویم زد و فریاد زد:
-خفه شو
یده فریاد زد:
-مجید شیرم روحلالت نمی کنم این دختر خواهر زادته...دخترِ شیرینِ!
بغض کرده به پهلویم چنگ زدم و نالیدم:
-اون هشتاد سالشه!
مجید با غیض گفت:
-تو ام هیجده نوزدهی...بسته
بهت زده دستانم را دور صورتم حلقه کردم
-تورو خدا...
دستانش را نشانم داد و گفت:
-نزار باز بزنمت
در خودم جمع شدم و ترسیده نگاهش کردم
مجید برگشت و دستش را در هوا تکان داد:
-مینا ام زنگ زدم گفتم از شهر برگرده تا فردا برای اون پسرِ شیخ روحی میدیمش
تو پول غلط می زنن، پسره ام یکم شره ولی عروس خانواده با فرهنگی میشه همه درس خونده و خارج رفته ان...میناتم نمیتونه بهونه بیاره که دارم تهرون درس می خونم!
یده بهت زده گفت:
-پسرم مینا شاید نخواد ازدواج کنه!
مجید با حرص داد زد:
-هرچی من بگم همونه،حرف منم حرفای باباست
باورم نمیشد...مثلا دانشگاه رفته و درس خوانده بود...هرچند کشاورزی ...اما شهر دیده بود حتی لحجه آن چنانم داشت...اما چه طور این قدر کوته ذهن و بیمار است؟ من هیچ! به خواهرش هم رحم نمی کند...
هرچند وضعیت مینا خیلی بهتر از من است
اما...اجبار چه در لفافه باشد چه در رویایی صورتی کاملا اجبار است!
یده بر سرش کوبید و مجید با غیض به سمت در رفت و فریاد زد:
-زلیخا سرش یک شیله و ماکسی درست و حسابی تن کن بهش برس باید چشم شوهر آیندش رو بگیره!
بغض کرده جیغ زدم:
-تلاش کنم که مردک هشتاد ساله تازه اگه به سلیقه اش بودم چشمش من رو بگیره؟!
مجید بی حرف از اتاق خارج شد و با گریه جیغ زدم:
-یده...تورو جون مینا یه کاری کن
تا قبل از آن که در این شرایط قرار بگیرم برایم مهم نبود اما فکر نابودی تمام تلاش ها و آرزوهایم در این سال ها و هم بستر شدن با آن مردکِ مردنمای پیر مرا می ترساند آن قدر
می ترساند که لالم می کرد...به لکنتم می انداخت
من اگر میمردم هم عروس آن مرد نمیشدم
به قیمت جانمم که شده این کار را
نمی کنم
خودم را تباه نخواهم کرد!
خودم را بغل زدم و تن رنجیده ام را به دیوار تکیه زدم
یده بر سرش می کوبید و دلم هر لحظه بیشتر می گرفت...این همه پنهانی درس خواندن
بدون حضور امتحان دادن...این همه
بیچارگی
درماندگی...این همه منتظر آمدن مینا شدن و کتاب هایش را گرفتن...
همه و همه هیچ بود؟ نبود به خدا که نبود
بغضم گریبان گیره گلویم شده بود
تیغ شده بود از آن تیغ های زنگ زده و کند که آرام آرام‌ می برد...
از آن ها که جانت را می کَند و آرام آرام...
می کشد!
شده بودم ماهی تنگ بلور که شیشه رویایی ام در هم شکسته و بر سرم خراب شده...
همان ماهی نارنجی پولکی که بیرون از تنگ آرام آرام جان می دهد و خودش را به زمین می کوبد
ولی کسی صدای نفس نفس زدن هایش را نمیشنود
تنم چنگ زده شد و در بغل زلیخا فرو رفتم و به پشتم کوبید و نالید:
-گریه کن...گریه کن دختر...گریه کن!
گریه کردم...من آن روز گریه کردم
آخرین گریه هایم را گریه کردم!
سرمه را زیر چشمانم کشید و نیشخند زدم
موهایم را گیس کرد و کش بست و من باز هم‌نیشخند زدم
نقش حنایی به دستانم زد و سر پایین انداختم
لب گزیدم و زلیخا چرا دستانت میلرزد؟
مگر عروس شدن بد است؟
بغضم را قورت دادم و این بغض نه مرا می کشد
نه می گذارد زندگی کنم...
مانده بیخ ریشم...فقط زجر کشم
می کند
شیله ام را درست کرد و به لباس بلندم چنگ زدم و کنارش زدم
جلوی آینه ایستادم!
پوستم از آفتاب سوختگی سبزه شده بود
شهری ها چه می گفتنند؟ برنزه!
نگاه از چشمانم گرفتم و صدای داد و فریاد مینا تمامی نداشت
جیغ میزد و هنجره پاره می کرد اما یدو دست روی آخرین دردانه اش بلند نمی کرد!
فقط دستور میداد...مینا هم باید مثل من عروس میشد...هرچند عروس از ما بهترون!
اما اجبار اجبار است دیگر...
چه فرقی دارد؟
روی صندلی چوبی نشستم و زلیخا گوش به در چسباند تا واضح تر بشنود
اما نیازی نبود
راحت میشد شنید
مینا جیغ زد:
-نمی خوام...من طاهر رو دوست دارم...من حتی به مامانم گفته بودم گفتم نمیخوام این جا ازدواج کنم
صدای فریاد مجید اخم هایم را در هم فرو برد:
-تو غلط اضافی کردی،شیرین رفت با اون مرتیکه سوسول شهری ازدواج کرد چیشد؟
دلم چنگ شد...دستانم مشت شد و نفسم رفت
پدر من مردک سوسول شهری نبود...از شما فرار کرد...از شما!
مینا باز هم صدا بالا برد:
-داداش به خداوندی خدا بخواین اجبارم کنید شب عروسی و جشن خون به پا می کنم رگم رو میزنم.
صدای جیغ یده و مینا و صدای چک سیلی آن قدر واضح بود که نیشخندم طعم زهر بگیرد
پس عزیز دردنانه را هم زدند! خاله ی بیچاره ام!
دستانم را به سرم بند کردم و در اتاق باز شد و زلیخا به عقب پرت شد و مجید بازوی مینا را گرفته داخل اتاق پرتش کرد
سرخ شده و کبود فریاد زد:
-دوتاتون تا شب آماده میشید اول میان دیلان رو پسند می کنن بعدم تورو
به چشمان سرخش زل زدم و مینا هق زد و مجید فریاد زد:
-فهمیدی دیلان؟
با پوزخند آرام گفتم:
-فهمیدم،خال(دایی)
سر تکان داد و از اتاق خارج شد و در را محکم بست
به سمت مینا رفتم و آرام خم شدم...خاله ام بود و اختلاف سنی کمی داشتیم و به خاطر شهری بودن و درس خوانده بودنش راحت بودم.
مینا بود برایم نه خاله!
-مینا؟
سر بلند کرد و هقهقه خفه اش دلم را ریش کرد و خم شدم و بغلش کردم و سرش را روی شانه ام گذاشت و نالید:
-دیلان طاهر رو دوست دارم...دیلان من طاهد رو میخوام...
بغضم گردو شد و زلیخا هم به جمعمان پیوست
یا میشود گفت مینا هم به جمع ما سیاه بختان پیوست!
دختر بودیم دیگر...از ابتدای تاریخ اندکی بیچاره!
مینا برخلاف من حاضر نشد با همان مانتوی چروک شده ی مشکی کتانش و جین یخی رنگش با چشمان سرخ و پف کرده اش کنار من نشسته بود
خانواده زن دایی ام آمده بودند!
آن هم چه خانواده ای!
پیرمرد چاغ و سرخ رنگ و کچل سرتاپا سفید و آن لبخند بی دندانش!
بغض بر تنم چنبره زده و چرا تمام نمیشود؟
چایی ها اورده و برده شده بود
حالا وقت رسد کردنم بود!
زینب مدام نگاهم می کرد...اخم داشت
خواهر زاده ی شوهرش بودم و حالا داشتم هووی مادر مریضش میشدم!
عمه ی بزرگشان عصایش را در دست چرخاند و آرام سر خم کرد و دم گوش برادرش چیزی گفت و پیرمرد بی دندان دوباره نگاهم کرد...نگاهش میخ چشمانم شد و لبخندش را دوباره از سر گرفت و سر خم کرد و جواب خواهر پیر و خرفتش را داد
نفرت زده دست مشت کردم و مجید کنارم نشسته
حتی نمیتوانستم نفس بکشم.
یده اخم کرده سر به زیر انداخته و مجید آرام گفت:
-خب؟
عمه خانوم سرتاپایم را دوباره براندازی کرد و اخم کرده گفت:
-بر و رو کم نداره...به شهریا میخوره...درس خونده است؟
زلیخا اخم کرده فوری گفت:
-نه
نیشخند زدم...الان اگر من نوه گل و گلابشان بودم که این گونه فروخته نمیشدم!
این گونه از ترس آمدن پدرم عروسم نمی کردند
به جای افتخار به درس خواندنم مجبور به پنهانش نمی شدم...
مردک بی دندانِ پیر کمی جلو آمد و شکمش کمی روی عصاب نداشته ام راه میرفت
-ما پسندیدیم...تا دو روز آینده ام عروسی رو میگیریم
و چه بد که این جا مثل شهر نبود که دو سه سال در عقد و نامزدی بماند...این جا سه روز بعد از عقد عروسی بود!
دست مشت کردم و مینا آرام زیر گوشم لب زد:
-مردک همچین میگه پسندیدیم انگار جیسون استتهامه!
نمی دانستم راجب به کدام هنرپیشه آمریکایی حرف میزند اما هرچه که بود باعث شد خنده ام بگیرد در این
بلبشو.