به طعم خون - آنلاین به قلم مرجان فریدی

پارت دوم :

-تو اونجا چیکار میکنی ها؟
معاون داد زد.
سرم و چرخوندم اویسا کنار در دفتر با چشمای گریون ایستاده و من و نگاه میکرد.
نگاهم و ازش گرفتم.
با اخم رو ب معاون نگاه کردم.
اویسا با بغض گفت:
-اون تام و واسه نازنین خریدم...میخواستم هدیه بدم بهش به خدا رونیا...
خانوم صحرایی رو ب من گفت:
-خالکوبی داره رو مچش با این سن! این چی؟
جدی نگاهش کردم:
-شمام ابروهات و تتو کردی.
به سمت معاون چرخیدم:
-شمام هاشور  ابرو زدی...بدن خودته...اونم خواسته تتو بزنه.اشتباه یا درست خودش تهش میفهمه.
اویسا با گریه نالید:
-به خدا این بار من کاری نکردم.
کلافه رو ب خانوم صحرایی گفتم:
-اوکی پروندش و بدید میبریمش.
هردو نیم نگاهی ب هم انداختن.
خانوم صحرایی اخم کرده گفت:
-باید میگفتم مامانش بیاد.شما حرف مارو نمیفهمید.
جوابی ندادم با اخم رو ب اویسا گقتم:
-بیا وسیلع هات و جمع کن..
اویسا سریع وارد دفتر  شد و به سمت کولش رفت.
-یک و ششصد برای ثبت نام و کلاس فوقالعاده ها گرفتید اونم رو پرونده بزارید.
خانوم صحرایی با اخم رو ب من گفت:
-اگر دیگه از این خطاها نکنه و چیزی نیاره مدرسه میتونیم ازش تعهد بگیریم.
نیشخند زدم.
-حله!
دست به سینه به دیوار تکیه زده و منتظر اویسا به حیاط خالی مدرسه زل زدم.
زنگ درسی بود و هیج کس تو حیاط نبود فقط سرو صدای معلما رو میشد هر ازگاهی شنید.
به آبخوری زل زدم.
مدارس اینجا خیلی فرق داشتن...خیلی!
کارای اویسا درست نبود.
اما غلطم نبود!
نمیدونم...از لحاظ عقلانی درست بود‌.
اما قانونه...باید رعایت میکرد.
خودم و با دست باد زدم.
گربه سیاه رنگی از روی دیوار پایین پرید و رفت سمت باغچه.
خیره نگاهش میکردم ک حس کردم سردم شد.
وسط گرما!
بهت زده به دستام زل زدم...دستام دون دون شده بودن‌.لرز برم داشت‌
بهت زده ب اسمون زل زدم.
هنوزم افتابی بود.
بیشتر سرمارو از پشتم حس میکردم.
با دیدن گربه سیاه ک با گردن کشیده و چشمای میخ شده خیره ب من زل زده بود ترسیده تکون خوردم.
از جاش تکون نمیخورد انگار خشکش زده بود.
چشماش گرد شده بود.
یه فرضیه است ک میگه اگه گربه های سیاه یهو به یه جا خیره میشن یعنی یه چیزی دیدن ک تو نمیبینی!
ترسیده سرم و چرخوندم.
پشتم دیوار بود.
اروم دستم و روی دیوار گذاشتم.
یخ بود!
اما یکم پیش ک بهش تکیه زده بودم داغ بود.
-تموم شد.
ترسیده هینی کشیدم و چرخیدم.
اویسا کوله پشتی به دست نگاهم میکرد.
اونم ترسیده بود.
-چته ترسیدم!
گیج چرخیدم.هنگ کرده بودم‌
خبری از گربه نبود.
متعجب دستم و به سمت دیوار بردم‌.
-گرمه!
با تعجب نگاهم میکرد:
-چی!
خیره ب دیوار گفتم:
-یکم پیش یخ بود مثل در یخچال.
اویسا با دستمال کاغذی بینی قرمز و متورمش و تمیز کرد:
-بیا بریم بابا از گرما پختم خل شدی.
به خودم اومدم و با اخم نگاهش کردم.
-زبونتم درازه؟
نگاهش و ازم دزدید و حرفی نزد‌
-افرین ببند!
حرفی نزد و ب کفشاش زل زد.
بهش تنه زدم و از کنارش رد شدم و ب سمت در رفتم.
پشتم اومد و اروم با ناراحتی گفت:
-مرسی.
خیره ب رو ب روم با اخم جواب دادم:
-بابته؟
با بغض جوابم و داد و کنارم هم قدم شد:
-حمایتت.
با همون اخم پوزخند زدم:
-قابلی نداشت.
-اینجا آشپزخونشه کابینتا ام ملامینه است میبینید ک نو ساز و شیکه.
مامان دستی به گردنش کشید و رو به بنگاه دار گفت:
-اتاقاش فقط خیلی کوچیکه.پنجره ام نداره نور گیرش خیلی کمه.
آویسا از اتاق خواب خارج شد و با چهره آویزون گفت:
-اتاقه یا انباری!
مامان به اویسا علامت داد ساکت شه.
بنگاه دار اخمی کرد و دستی به پیرهن چهارخونش کشید:
-خانوم این اخرین خونست اگر نمیپسندید ک بریم هوا ام گرمه.
رو ب مرد درحالی ک نت گوشیم و روشن میکردم گفتم:
-نه خوشمون نیومد بریم.
مامان سر تکون داد هر سه از خونه خارج شدیم.
خودم و با دست باد زدم و درحالی ک عینک دودیم و میزدم به ایتالیایی طوری ک بنگاه دار نفهمه گفتم:
-Domanda di lavoro (!طلب کاره)
مامان سرتکون داد و جواب داد:
-non importa (بیخیال)
مرد زیر چشمی نگاهی بهمون انداخت
اویسا بی حوصله گفت:
-از پله بریم اسانسورش کوچیکه.
سر تکون دادم و با سرعت از پله ها پایین رفتیم
در ساختمون و باز کردیم و از اپارتمان خارج شدیم.
اویسا خیره به صفحه گوشیش گفت:
-اسنپ نمیگیره...
رو گوشی خودم لوکیشن زدم و ادرس دانشگاه و وارد کردم و جست جو ماشین و زدم.
مامان با بنگاه دار حرف میزد.
-اسنپ من پیدا کرد.
اویسا سرش و چرخوند و متعجب نگاهم کرد:
-مگه با ما نمیای؟
بنگاه دار سر تکون داد و خداحافظی کرد و ب سمت پژو نوک مدادیش رفت.
مامان کنارم قرار گرفت.
-میرم دانشگاه کلاس دارم.
مامان عینک دودیش و بالا زد و دستی به صورتش کشید:
-هوف خدا پختم.
بهش خندیدم:
-چیه به مانتو عادت نداری مامان خانوم؟
مامان لبخندی زد و به خیابون زل زد.
۴ دقیقه دیگه اسنپم میرسید.
-من برم سر خیابون ک از همون جا سوار شم شمام زود تر ماشین بگیرید برید.
اویسا با اخم خیره به گوشی گفت:
-نمیگیره لامصب.
درحالی ک ازشون دور میشدم گفتم:
-خدافظی.
صدای مامان و شنیدم:
-اومدنی برام کِرم پودره رو بگیریا.
جوابی ندادم و از خیابون رد شدم.
به نسبت سنش پوست خیلی خوبی داشت.
شاید چون زیادی ب خودش میرسید.
۳۷ سالش بود ولی بیشتر به ۳۰ ساله ها میخورد.
خوشگلم بود!
تو ایران مامان خوشگل و جوون با دو تا دختر کم سن و سال و جوون خیلی بحث برانگیز بود.
این و از وقتی دنبال خونه گشتیم فهمیدم.
نگاهای عجیب مردا تو بنگاها...
مخصوصا نگاهشون رو مامان!
کنجکاو بودن...ک مامان کارش چیه؟ بابام کجاست و کلی حرف!
حق با عزیزخانوم بود وقتی گفت اینجا مرد رو سر زن نباشه خیلی نگاها تغییر میکنه...
نفس عمیقی کشیدم.
کنار خیابون ایستادم و ب گوشیم زل زدم.
یک دقیقه دیگه میرسید دوباره پلاک و رنگ پراید و چک کردم.
حس کردم زیر بینیم خیس شد.
انگشتم و اروم بردم زیر بینیم.
بازم خون دماغ!
یه سالی میشد ک درگیر این مرض کوفتی بودم
از تو جیب مانتوم دستمال کاغذی دراوردم و بینیم و تمیز کردم.
ماشین و از دور دیدم چراغ داد و به سمتم اومد.
پلاک و چک کردم و جلوم ک متوقف شد در ماشین و باز کردم سوار شدم.
مرد نگاهی ب مسیریاب گوشیش انداخت و راه افتاد.
تو صفحه گوشیم بینیم و چک کردم.
کامل تمیزش کردم.
عینک دودیم و برداشتم و از کولم شیشه آبم و بیرون اوردم و کمی خوردم.
نفس عمیقی کشیدم.
 شیشه رو پایین زدم باد گرم به صورتم میخورد.
از شیشه به خیابونا زل زدم ساعت سه ظهر تو اوج گرما خیابونا خیلی خلوت بودن.
به خیابون زل زده بودم و دستام و روی لبه پنجره گذاشته بودم.
با دیدن مرد قد بلندی ک کلاه هودیش تا روی چشماش پایین اومده و کافشن سیاهی تنش کرده و کنار جاده ایستاده و مستقیم سرش سمت من بود ناخداگاه لرز کردم و با وحشت از پنجره فاصله گرفتم.
ازش رد شدیم‌
با سرعت سرم و چرخوندم.
اما اونجا کنارِ تیر برق هیچ کس نبود!
بهت زده خم شدم و از شیشه پشت سرم عقب و نگاه کردم.
هیج کس نبود.
توهم زدم؟ اره توهم زدم. اخه کی تو این گرما هودی و کافشن میپوشه مگر روانی باشه!
دستی به گردنم کشیدم.
گیج ب اطراف زل زدم.
راننده میان سال با تعجب از اینه به من نگاه میکرد.
-چیزی شده خانوم؟
سرجام نشستم و کلافه زمزمه کردم:
-نه.
عینک دودیم و دوباره روی چشمام گذاشتم.
احتمالا چون هوا گرمه و خون دماغم شدم از این توهما میزنم.
نفس راحتی کشیدم...اره هیچی نیست.