فرار از سنت - VIP به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)

پارت سوم :

دختر کرمعلی خان را چند مرتبه‌ای در مهمانی‌های خان‌ها و خان‌زاده‌ها دیده بود. دختری قد بلند و فربه بود، به خاطر هیکل درشتی که داشت چند سالی از سن و سالش بیشتر نشان می‌داد. سبزه رو و با گیس‌های بلند مشکی و لب‌هایی درشت و بینی گوشتی. اخلاق تند و نگاه متکبری داشت و یکی دو بار دیده بود که چطور ندیمه‌هایش را تشر می‌زند و گاهی هم کتک می‌زد. رو ترش کرد و گفت:
- زن‌های امید، روزی یک بار گیس و گیس‌کشی راه میندازن کافیه؛ دیگه پای دختر کرمعلی خان رو به این عمارت باز نکنید. 
سهند پوزخندی زد و زیر نگاه شماتت‌بار کیاتاج خنده‌اش را قورت داد. 
چهره‌ی نینای مقابل چشم‌های امین نقش بست و لبخند کجی سوک لبش نشاند. کیاتاج لب باز کرد:
- خودت بگو، هر دختری که اراده کنی همین فردا گلی رو می‌فرستم برای قرار خواستگاری!
امین مکثی کرد و مقابل نگاه منتظر فرزندانش حرفی نزد و تنها زیر لب گفت:
- بعد با هم حرف می‌زنیم خانوم بزرگ.
کیاتاج خوب می‌دانست این بعد، حرف زدن یعنی اینکه نمی‌خواهد جلوی بچه‌ها بحث ادامه پیدا کند، سر جنباند و مشغول غذا خوردن شد.
عمارت در خاموشی فرو رفته بود و امین کنار پنجره‌ی اتاقش ایستاده و چپق را میان انگشت‌ها گرفته بود. برای نام بردن از نینای پیش مادرش کیاتاج تردید داشت. یاد برادرش ایمان می‌افتاد و خاطره‌ی تلخی که در گذشته‌اش موج می‌زد و خاطرش را به تلاطم می‌انداخت. تقه‌ای به در خورد و صدای مادرش به گوش رسید:
- اجازه هست؟
- بفرمایید خانوم بزرگ.
در باز شد و کیاتاج وارد شد. چراغ زنبوری دستش بود و نور چراغ به چهره‌ی عبوس و کبرآگینش پاشیده بود، موهای نقره‌ای رنگش را آزادنه روی شانه رها کرده بود. 
- قرار بود بعد با هم حرف بزنیم، این بار نمی‌ذارم دست به سرم کنی، اینم از بعد... حالا بگو! 
امین طبق عادت، گوشه‌ی سبیلش را میان دو انگشت پیچاند و قدمی جلو آمد، نگاهش را بالا گرفت و لب باز کرد:
- چند روز پیش، رفتم برای سرکشی به زمین‌ها، تنها بودم. همون روزی که پام آسیب دید.
کیاتاج ابرویی بالا انداخت و لب زد:
- خب...؟
- اون روز یه دختر رو دیدم، سن و سال سالومه بود. بهداری که رفتم از کاوه پرسیدم، گفت نینای دختر باربد! 
کیاتاج اخم‌آلود و نامفهوم پرسید:
- رعیت؟ یه رعیت‌زاده رو انتخاب کردی؟
امین سر جنباند و با تأیید گفت:
- بله، یه رعیت! 
کیاتاج لحظاتی خیره نگاهش کرد و بعد پوزخند زد. 
- هه... جالبه! تو نبودی که ایمان رو به خاطر عشقش به رعیت تحقیر کردی؟ که باعث آوارگیش شدی؟ حالا خودت...
امین حرف مادرش را ناتمام گذاشت و لب از لب برداشت:
- اون ماجرا فرق داشت مادر، ایمان قرار بود ارباب روستا بشه و اون زن، همسر اول و مادر بچه‌هاش می‌شد! ولی من دو تا بچه دارم از یه زن اشراف زاده.
کیاتاج لب فشرد و حرص‌آلود گفت:
- بیست و چند سال پسرم رو ندیدم چون با رعیت ازدواج کرد و گفتید شده مایه‌ی ننگ! اونم درست مثل الان تو، دلش لرزیده بود برای یه دختر ساده‌ی روستایی. 
نفسش را بیرون داد و مابقی حرف را بلعید. سر جنباند و لب زد:
- تو اربابی و من تو جایگاهی نیستم که مخالفت کنم، اما از حق مادری خودم نمی‌گذرم!
صدایش از بغض و دلتنگی می‌لرزید و سر به زیر انداخت تا از اتاق بیرون برود. با تمام ظاهر مغرور و جدی که داشت، باز مادر بود و مهری مادرانه ته دلش می‌جنبید و برای پسرش دلتنگ بود. دستش به دستگیره‌ی در نرسیده بود که امین گفت:
- می‌فرستم پی ایمان بگردن، بهت قول میدم که برگردوننش توی این خونه!
***
نیمه شب بود و صدای ناله‌های دردمند کوکب، نینای را از خواب بیدار کرد. مهتاب از لای پرده به اتاق راه کشیده و نور کمرنگی در اتاق بود. آهسته از جا برخاست و سمت مادرش رفت که کمی آن طرف‌تر روی تشک دراز کشیده بود. همان دم درب اتاق باز شد و کمیل با فانوسی که توی دست داشت وارد اتاق شد. 
- چی شده کوکب؟ باز کمر دردی؟
کوکب چشم‌هایش به اشک نشست و لب باز کرد:
- امونم رو بریده کمیل... دارم فلج میشم. هروقت این درد منو می‌گیره با خودم می‌گم شب آخر عمرمه! 
- زبونت رو گاز بگیر آبجی، چیزی نیست.
نینای متأثر و مستاصل مادرش را نگاه می‌کرد و اشک به چشم‌هایش نشسته بود.
- نمیگم اینقدر کار نکن! نمیگم اینقدر کلفتی شاه‌صنم و بچه‌هاش رو نکن! همه کسم تویی، دلخوشیم تویی.
هق زد و کمیل تشر زد:
- بسه نینای، چرا شلوغش می‌کنی؟! چیزی نشده که، برو روغن رزماری بیار کمرش رو چرب کنیم. 
دخترک فین‌ فین کنان از جا بلند شد و سمت اتاق مجاور رفت. کمردردهای گاه و بی‌گاه مادرش چند ماهی می‌شد که نینای را دل‌نگران کرده بود. سپیده‌ی صبح بود که کوکب آرام گرفت. نینای و کمیل هم خوابشان برد و همان‌جا کنار کوکب خوابیدند، اما یکی دو ساعتی بیشتر نگذشته بود که کمیل آهسته از جا برخاست. باید به شهر برمی‌گشت. دلش راضی نمی‌شد نینای و کوکب را که تازه خوابیده بودند را بیدار کند. نرم و آهسته پیشانی هر دو را بوسید و با برداشتن وسایلش از اتاق بیرون رفت. شاه صنم را کنار چاه آب دید و صبح بخیر گفت. زن تای ابرویی بالا انداخت و بی‌ آن‌که نگاهش کند زیر لب جواب داد.
- من باید برگردم شهر، کوکب و نینای دیشب تا نزدیک صبح بیدار بودن. از طرف من ازشون خداحافظی کن! 
شاه صنم دلو را کناری گذاشت و در جواب کمیل گفت:
- باشه، به سلامت. خوش اومدی!
نه تعارفی برای صبحانه کرد و نه اصراری برای ماندن؛ کمیل پوزخند کجی زد و با آن‌که می‌دانست خداحافظی‌اش بی‌جواب می‌ماند، خداحافظ گفت و راهی شد. شاید به شاه صنم هم حق می‌داد! او هم قربانی سنتی زشت و قدیمی بود. زندگی‌اش با بیژن خوب و خوش بود که مرگ باربد و بیوه شدن کوکب، سایه‌ی هوو را بر سرش آورد و به اجبار مردش را با زنی دیگر شریک شده بود. بعدها گفتند که شاه صنم باردار بوده و از زور غم و حرص و جوشی که شوهرش را داماد کرده‌اند، بچه‌اش را سقط کرده است. فقط خدا می‌داند که آن شب شوم، شبی که کوکب و بیژن را به عقد یکدیگر درآوردند و وارد اتاق شدند به شاه صنم چه گذشت که بچه‌اش را سقط کرد!