پارت پنجاه و پنجم :
آلیزه در عوض یاد گرفته بود به خودش تکیه کنه.
سفرش برای زنده موندن، سفری تنها و عذاب‌آور بود. اینکه یکی بالاخره پیداش کرده باشه غیرممکن به نظر می‌رسید، و حالا توی چنگ امید و ترس گیر افتاده بود و انقدر بین این دو جلو و عقب می‌رفت که فکر می‌کرد نکند دیوونه بشه.
با خودش فکر کرد، آیا احمقانه بود که حتی برای یه لحظه به خودش اجازه بده احساس خوشبختی کنه؟
بعد تکون خورد و حس کرد نوستا ر
لطفا صبر کنید...
