پارت پنجاه و چهارم :
بیست و پنج
آلیزه روی هر دو زانوش توی گوشه‌ای از اتاق نشیمن بزرگ نشسته بود و دستش روی جاروشوی زمین خشک شده بود؛ صورتش انقدر نزدیک زمین بود که تقریباً می‌تونست انعکاس خودش رو روی سنگ براق ببینه. جرأت نمی‌کرد نفس بکشه، در حالی که به صدای آشنای پر شدن فنجون چای گوش می‌داد، همون صدای قل‌قل و پاره شدن هوا که به اندازه‌ی اسم خودش براش آشنا بود. به جز اکسیر آب، آلیزه هیچ‌وقت دل‌خوشی ز
لطفا صبر کنید...
هورام بانو
1خسته نباشید رمان زیباییه در مرحله اول ولی اینقدر پارت گذاری دیر به دیره ک ادمو منصرف می کنه از خوندنش به طوری ک ادم یادش نمی مونه داستان تا کجا بود و چیشد