پارت پنجاه و ششم :
بیست و شش
کامران بدون اینکه پلک بزنه، خیره شده بود به دختری که نیمه‌کشون، نیمه‌هل‌داده از راهرو پایین برده می‌شد. انگار باندهای دور دست‌ها و گردنش مدرک کافی نبودن، اون با یه ذره ترس متوجه شده بود که حالا دختر رو فقط از حرکت‌هاش، از خطوط اندامش، از فرهای مشکی براقش می‌شناسه.
کامران یه تشکر توخالی زیر لب به عمه‌اش گفت، عمه‌ای که یه چیزی گفته بود و اون نشنید، و اجازه د
لطفا صبر کنید...
