سرو پناه به قلم هاجر منتظر
پارت نوزده :
باز نالههای دردمندش بالا رفت و هیبت مردانهاش با هقهقی جان سوز فرو ریخت:
- محمدم! وُلَدی! جوانی! امحَمد صیح اُبوک! محمد! «محمدم! پسرم! جوونم! محمد پدرت رو صدا کن. محمد!»
رسول تاب دیدن نالههای پدر پیرش را نیاورد و در کنارش نشست و شانههایش را با دستهای بیجانش محکم گرفت. فریاد خشدار صادق بالا رفت:
- شوف خُوانک اییُو. شوف إختِک ایِت. محمدم! گوم شوف یَهُم فوگ رأسِک. گوم! محمد! ه
لطفا صبر کنید...
