پارت نود :
خطوط موج‌دار روی شیشه‌ی تیره آرام‌گرفتند؛ مثل جوهری که در آب سرد حل شود. تصویر شفاف‌تر شد: صندلی فلزی پایه‌بلندی که در اتاقکی روشن و بی‌نافذ قرار داشت، با دیوارهای آکوستیک و زاویه‌ای که فقط نیم‌رخی مبهم از یک انسان را نشان می‌داد. سر به جلو خم شده بود، انگار از سقف آویزان باشد، و رشته‌های سیم و الکترودهای باریک به شقیقه‌ها و دست‌هایش وصل بودند.
مهوان بی‌اختیار تنش را کش داد ت
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
فخری
0مرسی حنانه جون عالی بود خسته نباشی گلم قلمت مانا 💞 💞 💞 💞 💞 💞 💞