پارت نود و یک :
اتاق در خلأیی منجمد فرو رفت؛ انگار هوا را با تلمبهای نامرئی از منافذ سیمان بیرون کشیده بودند.
چشمهای دورنگ مهوان، یکی با درخششِ تبدارِ خون و دیگری در تیرگیِ زمردی مات، روی چهرۀ بینقص و تراشیدۀ حافظ میخکوب شده بود. مغزش از پذیرش تصویر طفره میرفت؛ مثل آینهای که سنگی سنگین درست در مرکزش فرود آمده باشد و ترکهای ریز، تصویرِ آشنا را تکهتکه کنند.
تمام آن لحظاتِ خفقانآور س
لطفا صبر کنید...

ارغوان
0چی شد؟! من هنگ کردم چه برسه مخوان!؟ 😈😈