تو که مرده بودی به قلم محبوبه لطیفی
پارت نود و چهارم :
دو روز از آن شب گذشته بود.دو روزی که هیچ اتفاق بزرگی نیفتاد.و شاید عجیب‌ترین بخش ماجرا همین بود.من و کیان دوباره داشتیم با چیزهای کوچک کنار هم بودن را یاد می‌گرفتیم.
نه قرار خاصی داشتیم، نه حرف‌های بزرگ.گاهی فقط یک پیام کوتاه وگاهی چند دقیقه صحبت پشت تلفن.گاهی هم دیدنش جلوی خانه، بدون اینکه هیچ‌کدام بدانیم دقیقاً باید چه بگوییم.اما همین چیزهای کوچک، کم‌کم فاصله‌ای را که هفت سال ب
لطفا صبر کنید...
