سجین به قلم آرزو مهاجر
پارت چهل و یک :
فصل دهم
از ترس این که کسی صدای قدم‌هایش را نشنود، حتی کفش هم به پا نکرد. ترس از این داشت که سید غافلگیرانه برگردد و حتی تلپ تلپ آهسته‌ی گام‌هایش را هم بشنود. به هرحال طبقه‌ی اول با همکف فقط یک سقف فاصله داشت.
از پله‌ها به طبقه‌ی ممنوعه رفت. هیچگونه لامپ یا لوستری روی سقف طبقه‌ی اول ندید. همه جا در تاریکی حل شده بود. اینجا حتی مثل طبقات دیگر شبخواب هم به دیوارهایش نداشت
لطفا صبر کنید...
