پارت صد و چهل و دوم :
سفیدیِ مطلق، بوی تند و گزندۀ الکل و مادۀ ضدعفونی‌کننده، و سپس صدایی ممتد و یکنواخت؛ «بیپ… بیپ… بیپ…» که مثل شلاقی باریک و منظم بر جداره‌های جمجمه‌ام فرود می‌آمد.
پلک‌هایم انگار با سربی مذاب به هم دوخته شده بودند. سنگین، کرخ و بی‌حس. هوا بوی نم و خاک مرطوب جاده را نمی‌داد؛ هوایی خشک، استریل و بی‌روح بود که با هر دم، نای خشکیده‌ام را می‌سوزاند. خواستم دهان باز کنم، اما زبانم مثل
لطفا صبر کنید...
فخری
0سپاس حنانه جون عالی بود دست گلت درد نکنه قلم زیبات مانا 💞 💞 💞 💞 💞