پارت صد و چهل و یک :
صدای نفس‌های بریدۀ سهند و فریادهای خش‌دارش که با تحکم آیت در هم می‌آمیخت، در پس‌زمینۀ ذهنم محو می‌شد؛ مثل صدایی که زیر خروارها آب مدفون شده باشد. رگ‌های گردنش متورم بود و بازوی آیت را پس می‌زد تا مرا برگرداند توی ماشین، تا مرا از این برزخ ببرد؛ اما من می‌دیدم… من در قعر چشمان خستۀ آیت، آینده‌ای را می‌دیدم که چوبۀ دار گلوی فرهاد را نشانه رفته بود و در سایه‌های این جاده مردی کمین کر
لطفا صبر کنید...
فخری
1ممنون حنانه جون عالی بود دست گلت درد نکنه قلمت مانداگار🩷🌸🩷🌸🩷🌸