پارت صد و سی و نهم :
شب، آرام‌آرام از پایین دره بالا آمد. اول آب را پوشاند، بعد تنه‌های درختان را و سرانجام روی جاده نشست. چراغ‌های ماشین تکه‌ای از تاریکی را پیش رویمان کنار می‌زدند و همان تکه هم پشت سرمان دوباره بسته می‌شد. کوه‌ها دیگر شکل روشنی نداشتند؛ فقط سنگینی‌شان دو طرف راه مانده بود.
سهند آهنگ را عوض کرد و با صدای بلند شروع کرد به خواندن موسیقی.
«بباف مویت را مگر مرا آن مو طناب دار شود
لطفا صبر کنید...
رزا
1چقدر این آرامش سهند را دوست دارم واقعا برای پرواز بهتر از سهند کسی نبود حنانه جان عالی بود خدا قوت