خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت هفتاد :
نفس نفس میزدم اما حتی یک لحظه هم به عقب برنگشتم تا هنر دستم را ببینم.
یعنی جرات برگشتن نداشتم چرا که با آن ضربه ای که به دم و دستگاهش کوبیدم قطعا اگر دستش به من می رسید؛ تیکه بزرگم گوشم بود!
اما آخرین لحظه صدای مرد دیگری به گوشم رسید.
( جِواااد! خاک عالم بر سرت با این هیکل از پس یه ضعیفه برنیومدی مرتیکه بوزینه؟! حیف نون!)
توی دلم خاک بر سری نثار خودش و شعور نداشته اش کردم و خود
لطفا صبر کنید...
