خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت شصت و نهم :
از حرفی که زد بغض کردم و خودم را به پدرم رساندم.
پدری که دراز به دراز افتاده بود.دلم از غصه ترکید اما باز هم با دیدنشان حالم خوب شد.کمی با هردو صحبت کردم.
رفع دلتنگی کردم و بعد روی گل ماه هردو عزیز زندگی ام را بوسیدم و بلند شدم.
تکتم ناراضی از این رفتن؛ تا دم در غر زد:
_ خب یکم بیشتر می موندی دختر... اینجوری که ما هیچی از این اومدنت نفهمیدیم.
عقربه های ساعت مدام به من رفتن رØ
لطفا صبر کنید...
