پارت بیست و ششم :
که مهراد کمی خم شد و سایه‌اش روی برگه‌ام افتاد. نفسم حبس شده و معذب شدم.
برای لحظه‌ای کوتاه، دستش روی گوشه برگه قرار گرفت. شوکه شدم و او بدون اینکه کلمه‌ای بگوید، انگشتش رو کنار یکی از گزینه‌ها گذاشت؛ اشاره‌ای مشهودی نکرد و نه حرکتی که دیگران متوجه ما بشن. با این حرکتش لحظه‌ای واماندم و تپش قلبم تند شد.
و او بدون توجه به شوکه شدنم، دستش را برداشت و با همان آرامش، به قدم زدن میان
لطفا صبر کنید...
محرابی
0حیف زندگی که بااین سختی بدست آوردین به خاطر یک آدمی مثل مژگان خراب بشه. ممنون زیبا ودلنشین بود خدا قوت