هلگورد به قلم آرزو مهاجر
پارت صد و بیست و پنجم :
نفهمیدند چقدر گذشت، یک ربع یا بیست دقیقه که تلفن هلگورد زنگ خورد. فرشته در خواب لبخند میزد و افشرۀ موهای طلایی و مواجش روی بازوی هلگورد ریخته و آویزان بودند. هلگورد دست او را که آویزان مانده بود گرفت.
انگشتان سفید و استخوانیِ بلندش را لابهلای انگشتان زمخت و مردانۀ خودش تماشا کرد. اینقدر انگشتانش ظریف بودند، گویی که ترکههای نازک چوب در بین انگشتانش بود. دستان فرشته برخلاف
لطفا صبر کنید...

میم
1باید باهاشون روبرو بشه وگرنه فراری حسابش می کنن یجا دیگه می ریزن سرش،تازه دعا کن هلگورد بلایی سر اونا نیاره 😏