ساقیا به قلم معصومه ابدالی
پارت چهارم :
خشکیِ لبانش صحرایی بود که هر کویرِ تشنهای را در برابرِ خود به سجده وامیداشت! از شدتِ خستگی و این دویدنهای پایان نیافتنی، طوری به سرگیجه افتاده بود که با دویدنش گویی زلزله آمده و زمین و زمان پیشِ چشمانش بالا و پایین میشدند و تکان میخوردند. پاهایش ...
در حال بارگذاری ادامهی پارت هستیم. مشاهده ادامهی پارت به خاطر طولانی بودن ممکن است کمی زمان ببرد.
لطفا کمی صبر کنید ...
با تشکر از صبر و شکیبایی شما
لطفا صبر کنید...
