ساقیا به قلم معصومه ابدالی
پارت سوم :
و سایه که کشدار کردنِ این معصومیت را برای منصرف کردنِ او بیفایده دید، آبِ دهانی پایین فرستاد و سوزشِ اندکِ انتهای گلویش را هم متحمل شده، پتو را از روی تن کنار زد. چرخی به تن داد و پیشِ خیرگیِ نگاهِ آبان که لبخندِ کمرنگش هم پیدا بود، کفِ برهنهی پاهایش را به سرمای کاشیهای طرحِ چوب فشرده و بعد از جا برخاست. ردِ نگاهِ آبانی که بالش را در آغوشش نگه داشته و انگشتانِ هردو دستش را مقابلِ شکم درهم پیچیده بود، روی قامتِ سایه و موهای پریشانِ او، حتی آن دمی که مقابلِ میز آرایشِ کرم رنگِ پایینِ تخت هم ایستاد و با انداختنِ کشِ موی مشکی دورِ مچِ ظریفش و جمع کردنِ موهایش، مشغولِ دم اسبی بستنشان شد پایدار ماند. سایه هم با حسِ سنگینیِ نگاهِ او، لبانِ کشیدهاش را از دو سو کشید. از هوای این اتاق بوی عشق میآمد، از سقفش محبت چکه میکرد و بر دیوارهایش رنگِ دلدادگی پاشیده بودند... شاید این همان آرامشی بود که علیرغمِ سادگیِ زندگیشان، برقِ چشمانِ هردو شده بود!
خبر از زمین، زمان را غافل کرد از گذشتنش و آسمان، آنگاه که به وقتِ غروب خبرِ اعدامِ خورشید گوشِ شهری را پُر کرد و جوششِ چشمهی خون در نگاهِ آسمان را دلداریِ شبی که آمد و ماه را جایگزین کرد، پایان داد!
زمستانِ سرمست نمیگذشت از گرفتنِ آخرین نفسهایش در هوای این زمین، به وقتِ شب حکمِ سردتر شدن به ملایم بادِ درحالِ وزشش میداد و به این ترتیب سرمای هوا قدری رنگ گرفته؛ اما شلوغیِ شهر را جامهی خلوتی میپوشاند؟ بوی عید میآمد که مردم را در گوشه به گوشهی شهر پخش کرده و بازارها و پیادهروها را هم شلوغ، بعضی به دنبالِ رسیدن به روزیِ شبِ عیدشان بودند و جماعتی هم روزیرسان برای آنها. صدای حرکتِ ماشینها درونِ خیابان تلفیق شده با صوتِ بوقهایی که گهگاه از شدتِ شلوغی بلند میشدند، در خود گم میکردند صدای بازارگرمی کردنِ فروشندگانِ دستفروشی که بساطشان را گوشه و کنارِ پیادهرویی کاشیکاری پهن کرده بودند. کاشیهای یکی در میان خاکستری و قرمز کمرنگِ پیادهرو که میزبانِ ردپاهایی درهم و برهم میشدند، آنجا که پس از رفتنِ عدهای، گامهای چند نفری دیگر بر جای قدمهایشان بوسه میزدند.
مسیرِ پیادهرو روشن از نورِ مغازهها و چراغهای پایه بلند، به چشم میآمد مردمی مشغولِ خرید از دستفروشها، گاه صدای حرف زدنهایی میآمد و گاه قهقهههایی در فضا میپیچید، چه معجزهای بود برای شهرِ زمستانزده این آمدنِ بهار که رنگ و بوی تازهای را به همه جا میبخشید! میانِ این مردمی که از دو طرفِ پیادهرو در رفت و آمد بودند، تصویری از یک خانوادهی سه نفره به چشم میآمد درحالی که آبان و سایه شانه به شانهی هم گام برمیداشتند و ایلیار هم در آغوشِ پدرش، دستِ کوچکش را به شانهی او بند کرده و نگاهش را در اطراف میچرخاند. سایه بینیاش را کوتاه بالا کشید، رویی که پایین گرفته و چشمانی که به کیسهی داروها در دستانش دوخته بود را بالا و کیسه را هم در دست پایین آورد. از نبودِ آنچنان نوری در فضا، مردمکهایش گشاد شده و رنگِ سبزِ چشمانش کمی تیرهتر به چشم میآمد. کششی کم جان بخشیده به لبانش و حس کرد نوازشِ طرههایی از موهای صاف و فندقی تیرهی خارج از شالِ نازک و سفیدِ همرنگ با کاپشنی که به تن داشت با لغزشی روی گونههایش، بندِ نگاهش به مقابل را صدا و لحنِ کودکانهی ایلیار برید، زمانی که صدایش را به گوشش رساند و باعثِ چرخیدنِ سرش به سمتش شد:
- مامان تو آمپول هم داشتی، چرا نزدی؟
توجهِ آبان هم جمع شده به سمتِ ایلیار، یک تای ابرو بالا پراند و در تلاش برای کنترلِ خندهای که داشت لبانش را بازیچه میکرد، گوشه چشمی نگاهی هم به سایه انداخت که باریکه فاصلهای میانِ لبانش افتاده از تعجب بابتِ این پرسشِ ناگهانیِ او، در ذهن به دنبالِ جواب میگشت. به خود آمدنش ختم شد به همان زمانی که آبان صدا صاف کرد و آلارم داد زودتر پاسخِ نگاهِ منتظرِ ایلیار را دهد که بالاخره سایه هم با زدنِ لبخندی تصنعی و مسخره گفت:
- نیازی نبود مامان جون!
و بادِ سردی که وزید، خنکای هوای شیطنت را در سرِ آبان انداخت که بدونِ نگاه به سایه، همانطور که هنوز هم قدم باهم پیش میرفتند، دستِ راستش را سوی صورتِ ایلیار دراز کرد و همزمان که قدری کلاهِ کاپشنِ قرمز رنگِ او را روی موهای قهوهای تیرهاش جلو میکشید بانمک و طوری که به گوشِ سایه هم برسد، گفت:
- گولش رو نخور بابا؛ از آمپول میترسه.
غنچهی لبانِ کوچکِ ایلیار شکفته شده به گلِ زیبای خنده، ابروانِ باریک و کوتاهش را به سمتِ پیشانیاش هدایت کرده و سایه اما به ضرب رو به سوی آبان چرخاند و برای دیدنش قدری سر بالا گرفت. آبان با بیتفاوتیِ بانمکی برای فرار از تیغهی چشمانِ تیز شدهی سایه، دمی رو بالا گرفت و خودش را با دیدنِ آسمان و برقِ ستارهها سرگرم کرد. سایه نامش را با تاکید ادا کرد و آبان هم پس از تک خندهای رو پایین گرفته، سپس سر به سمتش چرخاند و با بالا پراندنِ شانههایش ادامه داد:
- جز حقیقت که نیست سایه.
و سایه با تهدید سری اندک کج تکان داده، صدای خندهی ایلیار به گوشِ آبان رسید و این بار سایه بود که پس از تر کردنِ لبانش به کمکِ زبان، هشدارآمیز گفت:
- بالاخره امشب برمیگردیم خونه آبان!
و آبان رو گرفته از او و نگاه برگردانده به سوی ایلیار که چشمانِ درشتش را میانِ آنها به گردش درآورده بود، همانطور که یک دستش را پشتِ زانوانِ ایلیار جای داده بود، کمی او را در آغوشش بالا کشید و دمِ گوشش طوری که مثلا قرار بود از گوشهای سایه دور بماند؛ اما در اصل به دنبالِ این بود که گوشهای او ردپای صدایش را دنبال کنند، بر زبان آورد:
- نظرت چیه امشب من بیام توی اتاقت و در رو هم قفل کنیم تا صبح پازل بچینیم؟
بعد هم بینیِ کوچکِ ایلیار را گرفته میانِ انگشتانِ شست و اشارهاش، نرم کشید و ایلیار هم خندید. دستش را که پایین انداخت، ایلیار چشم دوخته به چشمانِ قهوهای سوختهی پدرش و از پسِ چشمکِ کوتاهِ او منظورش را دریافت که پاسخش شد سر تکان دادنی به نشانهی تایید و بعد هم چشمکی متقابل. این میان سایه هم با منظور ابروانش را بالا داد و پس از ترسیمِ خطوطی کمرنگ روی پیشانیِ کوتاه و روشنش، پشت چشمی نازک کرد و آبان را مخاطب قرار داد:
- خوبه از من میترسی و به فکرِ زبونِ سرخت نیستی یه وقت سرِ سبزت رو به باد نده!
و آبان تک خندهای کرده، رو به سمتش چرخاند و نتیجهی گره خوردنِ چشمانشان، شد همین کلامی که بازیگوش بر لب راند:
- بالاخره عزیزم موش از گربه میترسه و فیل هم از موش؛ قانونِ طبیعته دیگه!
و این بار صدای خندههای هرسهشان باهم درآمیخت، هرچند که گم شد میانِ اصواتِ دیگر؛ اما همین چشمکِ تک ستارهای که یارِ ماه و کنارش به تماشای شهر نشسته بود، بس که خبرِ این خوشبختی به گوشش رسیده باشد، شاید اما غافل از اینکه پشتِ خندههای آنها طرحِ تیرگیِ سایهی قامتی بر روی کاشیها افتاده و هوای حضورش خفه که نفس میزد و کدام ماه و ستارهای پس از خندههای بلندِ آبان، سایه و ایلیار، شنوای نفسهای تند و سختِ او بودند؟
میانِ جمعیتِ رهگذرانِ پیادهرو، یک پریشانیِ متحرک بود که با دویدنِ سریع و نفسگیرش، تازیانهی قدمهای بلند و تندش با آن کتانیهای سفیدی که به پا داشت را بر تنِ زمین میکوفت و در گوشش نه صداهای اطراف، بلکه فقط صدای کوبشهای محکمِ قلبش را میشنید، امان بریده و بیتاب؛ وحشت زده و فقط به دنبالِ یک چیز... آن هم فرار! صاحبِ این تپشها که باریکه شکافی افتاده بینِ لبانِ متوسطش، پُر از اضطراب و هراسان گه گاه رو به عقب میچرخاند و آنقدر تا این لحظه دویده بود که در انتهای گلویش طعمِ خون را حس میکرد و قفسهی سینهاش با هر دم و بازدمش به درد میافتاد. چشمانِ سبز و درشتش از بادی که میوزید، میسوختند و گلویش خشک شده بس که فرصتی نداشت برای فرو دادنِ آبِ دهانش، نگاه از پشتِ سر به روبهرو داده و به واسطهی دویدنش شالِ مشکیِ نشسته بر موهای فر، قهوهای تیره و آشفتهاش هم تا دورِ گردن و روی شانههای پوشیده با بارانیِ کوتاه و مشکیِ تنش پایین افتادند.
لطفا صبر کنید...
