خواب باران به قلم الناز محمدی
پارت شصت و دوم :
وحشت شبیه جرقهای شد که ته جان باران روشن شد و سلول به سلول داشت پیش میآمد. صدایش داشت میسوخت و گرفته بود:
-معنی حرفاتو نمیفهمم هاتف! یعنی نباید امشب میاومدم سراغ تو؟
-اومدنت از سرِ پناه آوردن بود یا فرار کردن از موضوع دیگهای؟
باران شوک شد. انگار زیر پایش خالی شد. لبخند تلخ هاتف و چینی که کنار چشمش افتاد، تکلیفش را روشن کرد. او میدانست!
-از چی حرف میزنی!؟
- پاشا بØ
لطفا صبر کنید...
