خواب باران به قلم الناز محمدی
پارت شصت و سوم :
توی طول راه، چشمهایش را بسته و صورتش را چسبانده بود به شیشه ماشین. درونش ملتهب بود. انگار تنوری روشن بود که شعلهاش شرم و نانش همان بوسهای بود که چسبانده بود کنج خواهش و جسارتش! در هیچ کدام از لحظات زندگیاش، یادش نمیآمد که دست به کاری بزند که شبیه چسباندن دستش به یک بخاری داغ باشد اما حالا... مِهرش را به جایی مُهر کرده بود که همیشه فکر میکرد خیلی خاصتر از آن باشد. سوخته بود اما پیØ
لطفا صبر کنید...

مامان عسل
0خسته نباشی نویسنده عزیز ..خیلی دیر به دیر پارت میزارین