اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت دویست و ششم :
باید دوباره ویتامین های بدبختیم را ببلعم تا جانم از سرب و سنگ شود تا او نتواند مرا بشکند.
اصلا آخرش که چه؟ آخرش که مرگ است، من حاضرم با آغوش باز او را بپذیرم، با روی باز.
به زور بلند می شوم.
در بالکن را باز می کنم، باد سرد شدید بین موهایم می خزد و جان مرا می لرزاند.
کیان را در حال غذا دادن به جسی می ببینم، ظرف استیلش را جلویش می گذارد و او انگار با تکان دادن دمش
لطفا صبر کنید...
