اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت دویست و هفتم :
بدون لحظه ای تردید به آن سمت پا تند می کنم، سر آسیمه به طرف اسطبل می دوم، با دیدن تصویر رو به رویم خشکم می زند.
روی کاه های خشک و زمخت خوابیده بود و اسب درست کنار سرش، سر بر زمین نهاده و چشم بسته بود، درست مثل یک جنین در خود پیچده و خوابیده بود.
لباس های دیشب تنش بود و موهای مشکیش پخش زمین بود.
با درد چشم می بندم، پس در خانه هم می شود سر به بیابان زد.
چه بر سرش آمده ب
لطفا صبر کنید...
